विज्ञानवाद्यांचे (गैर)समज !

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा

`कोट्यवधींच्या मलमूत्राने प्रदूषित झालेली गंगा पवित्र कशी ?', असे विज्ञानवादी म्हणतात !
गंगा-यमुनेच्या संगमावर एवढा मोठा जनसमुदाय पाण्यात उतरतो तेव्हा थुंकी, मूत्र, विष्ठा, घाम यांमुळे प्रदूषित झालेल्या पाण्याने संसर्ग होऊ शकतो, असे विज्ञानवादी म्हणतात.

पवित्र व अस्वच्छ आणि शुद्ध-अशुद्ध यांतील फरक न समजणारे विज्ञानवादी !
तीर्थक्षेत्रांचे पाणी अशुद्ध होते ही मानवनिर्मित चूक असली, तरीही त्याचे पावित्र्य कमी होत नाही ! पवित्र व अपवित्र यांतील फरक सूक्ष्मातील स्पंदने जाणवणार्‍यांनाच कळतो. शुद्ध-अशुद्ध हे भौतिकशास्त्रात येते. म्हणून गंगाजळासारखी एखादी गोष्ट पवित्र परंतु अशुद्ध असू शकते ! अशुद्धतेचा भाग बुद्धीने नाहीसा करता येतो !

`लग्नकार्यात वधूवरांच्या डोक्यावर वहाणार्‍या अक्षतांमुळे तांदुळ फुकट जातो', असे विज्ञानवाद्यांना वाटते !
लग्नात अक्षता (म्हणजे न तुटलेले अख्खे तांदुळ) वापरण्याचे अध्यात्मशास्त्रदृष्ट्या कारण असे की, अक्षतांत विविध लोकांतील पवित्रके (सूक्ष्मातिसूक्ष्म देवतातत्त्वे) खेचून घेण्याची क्षमता असते. वधूवरांवर अक्षता टाकल्याने त्यांना त्या तत्त्वाचा फायदा होतो ! तसेच अक्षतांचे धान्य सफलता व सुपिकता याचेही प्रतीक आहे. विज्ञानवाद्यांना गरिबांचा एवढाच पुळका असेल, तर त्यांनी लग्नातील इतर अवाढव्य खर्च टाळून तो गरिबांना द्यावा.

`अत्यंसंस्कार व श्राद्ध यांपेक्षा समाजसेवा महत्त्वाची', असे विज्ञानवाद्यांना वाटते !
मंत्राग्नि देणे, श्राद्ध, त्रिपिंडी श्राद्ध, नारायण नागबळी, वगैरे विधी न केल्यास मृताला योग्य गती न मिळाल्याने काही जणांना त्याचा खूप त्रास होऊ शकतो।

`गाड्यांना मिरची-लिंबू बांधणे हास्यास्पद आहे', असे विज्ञानवाद्यांना वाटते !
विज्ञानवाद्यांचा स्पंदनशास्त्राचा अभ्यास नसल्याने वस्तूतील स्पंदने कळत नाहीत. असे विज्ञानवादी हसण्याव्यतिरिक्‍त काय करणार ? मिरची, लिंबू, बिब्बा इत्यादी पदार्थांत वाईट शक्‍तींची स्पंदने शोषून ती नष्ट करण्याची क्षमता आहे. त्यामुळेच एखाद्या ठिकाणी गाडीवर वाईट शक्‍तींचा परिणाम होणार असेल, तर त्याची तीव्रता कमी होऊ शकते किंवा तो होत नाही.

`पिंडाला कावळा शिवणे, हे थोतांड आहे !' असे विज्ञानवादी म्हणतात !
पिंडाला कावळा शिवणे किंवा न शिवणे यामागचे शास्त्र : कावळयात मृताचा आत्मा शिरतो व तो पिंडाला शिवतो, असे नसून ज्या मृतात्म्याच्या इच्छा, वासना, हेतू राहिली असेल, तो पिंडावर येऊन बसतो व कावळयाला स्पर्श करू देत नाही. म्हणजे आत्मा पिंडावर असतो, कावळयात शिरलेला नसतो !




Read more...

विज्ञानापेक्षा अध्यात्म श्रेष्ठ कसे ?

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा
विज्ञान व अध्यात्मशास्त्र : `विशेष ज्ञान, शास्त्रीय ज्ञान, तत्त्वज्ञान, अपरोक्षज्ञान, ब्रह्मज्ञान असे विज्ञान या शब्दाचे विविध अर्थ आहेत; पण सामान्यपणे जड पदार्थ आणि नैसर्गिक घटना यांचे निरीक्षण करून व प्रयोग करून, आपल्या इंद्रियांच्या साहाय्याने जे ज्ञान प्राप्‍त होते, ते क्रमबद्ध व नियमबद्ध केले असता जे शास्त्र निर्माण होते, त्याला विज्ञान म्हणतात.

यासंबंधी प्रा. के.वि. बेलसरे यांनी जे विवेचन केले आहे, ते असे - भौतिक वस्तूंचे गुणधर्म व परस्परसंबंध जाणून घेऊन, त्यांतील सामान्य नियम शोधून काढणे व त्या नियमांची तर्कशुद्ध प्रणाली बनवणे, हे विज्ञानाचे कार्य होय. सूक्ष्म निरीक्षण, वर्गीकरण, नियम व त्यांच्या आधारे अनुमान करणे या विज्ञानपद्धतीच्या चार पायर्‍या आहेत. वस्तूंच्या वागण्याचे नियम समजले की, त्यांच्या वागण्यावर सत्ता चालवण्याचा प्रयत्‍न करता येतो. अशा रीतीने वीज, उष्णता, प्रकाश, आवाज, पाणी, हवा इत्यादी शक्‍तींना स्वाधीन करून घेऊन स्थल, काल, गती, रोग इत्यादींवर मनुष्य विजय मिळवू शकतो. विज्ञानाचा मुख्य भर वस्तूंमधील कार्यकारणसंबंध निश्चित करण्यावर असतो. विज्ञानाच्या दृष्टीने जगातील सर्व घटना अत्यंत नियमबद्ध आहेत. निसर्गात गूढ, चमत्कारमय असे काही नाही. ज्या घटना गूढ वाटतात, त्यांचा कार्यकारणभाव कळल्यानंतर त्या गूढ वाटत नाहीत. कार्यकारणभावाच्या ज्ञानाचा उपयोग करून मनुष्याने आगगाडी, विमाने, विजेचे दिवे, रेडिओ, दूरध्वनी इत्यादी विलक्षण साधने निर्माण केल्यामुळे आपले नित्याचे जीवन पार बदलून गेले आहे. भौतिक विज्ञानामुळे मानवाला बाह्यसमृद्धी प्राप्‍त झाली असली, तरी आंतरिक समाधान मिळत नाही. प्राचीन भारतीय पंडितांनी समाजाला आंतरिक व बाह्य सुख सारखेच लाभावे, या दृष्टीने प्रयत्‍न केले; कारण आंतरिक सुखावाचून बाह्यसुख निरर्थक ठरते. इ.स.च्या १० व्या शतकानंतर आमच्या देशाची उन्नती कुंठित झाली; कारण आम्ही केवळ आंतरिक साधनेलाच महत्त्व देऊ लागलो. भक्‍ती व धर्म या क्षेत्रांत विपुल विचारविमर्श चालू राहिला; पण विज्ञानाकडे आम्ही दुर्लक्ष केले; इतकेच नव्हे तर प्राचीन ऋषीमुनींनी संग्रहित केलेले ज्ञानही आम्ही विसरून गेलो.' `सध्या जेवढी वैज्ञानिक प्रगती होत आहे तेवढा मानव दु:खी होत चालला आहे; कारण त्या प्रगतीमुळे मनुष्याची विषयलोलूपवृत्ती वाढत जाऊन अनैतिकता बोकाळली आहे. सर्व समृद्ध राष्ट्रांची अवस्था पाहिली तर आज अशीच दिसते. तेव्हा विज्ञानाच्या प्रगतीला आपण उत्क्रांती म्हणू शकत नाही, तसेच त्याला आपण सुधारणाही म्हणू शकत नाही; कारण ज्यामुळे मानव सुखी होईल, ती सुधारणा होय. सु-धारणा म्हणजे मानवी मनाची सत्त्वप्रधान वृत्ती ! सुरुवातीला वैज्ञानिक प्रगती होऊ लागल्याबरोबर मनुष्य नास्तिक झाला; परंतु त्या वैज्ञानिक प्रगतीची जेव्हा `अती प्रगती' होऊ लागली तेव्हा मनुष्य पुन्हा आस्तिक होऊ लागला; कारण त्या प्रगतीला मर्यादा पडू लागली आणि त्या प्रगतीची विनाशकारिता लक्षात येऊ लागली. हळूहळू असे लक्षात येऊ लागले की तिच्याशिवाय आपण जगू शकत नसलो तरी तिला धर्माची जोड असली, तर मनुष्य पुष्कळच सुखी होऊ शकेल. मनुष्य पूर्ण सुखी फक्‍त स्वधर्माचरणानेच होऊ शकतो.'
- प.पू. काणे महाराज, नारायणगाव, जि. पुणे, महाराष्ट्र.
आज विज्ञान म्हणते, `मंगळावर जाऊन आल्यावर खूप मोठा टप्पा पार होईल, तेथे जीवसृष्टी आहे कि नाही ते ठाऊक होईल' वगैरे. अध्यात्मात सूक्ष्मदेहाने मंगळावर जाऊन येणे याला `गारुड्याचा खेळ' किंवा `चित्तशुद्धी झाली' एवढेच म्हटले जाते.
शास्त्रीय उपकरणांच्या साहाय्याने वैज्ञानिकांना नीलबिंदूचा शोध लागला, तर ते त्याचे अस्तित्व मान्य करतील, त्याच्याविषयी वर्षानुवर्षे विचार करत बसतील, चर्चा करत बसतील आणि प्रबंध लिहीत बसतील; परंतु थोडे ध्यान करून अंतर्यामी प्रवेश मिळवून त्या नीलबिंदूचा प्रत्यक्ष अनुभव घेणेच या सार्‍यापेक्षा अधिक महत्त्वाचे आहे. यामुळे तुमच्या अंतर्यामी आनंद फुलेल. दिव्य अंतर्संगीत ऐकू येऊ लागेल आणि दिव्यदर्शन, दूरश्रवणादि सिद्धी प्राप्‍त होतील. अंतराकाशातून दिव्य अमृत स्रवू लागेल.' यासाठीच विज्ञान म्हणजे जाणून घेण्याच्या प्रक्रियेतील पहिले पाऊल, तर अध्यात्म म्हणजे शेवटचे पाऊल आहे.

संदर्भ : सनातननिर्मित ग्रंथ : अध्यात्म
Read more...

महाव्रत : एकादशी

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा

मौन, सत्य व मृदु भाषण या वाचिक व्रतांमुळे वैरभाव कमी होतो !



चातुर्मासाची सुरुवात आषाढ शु। एकादशीने होते. एकादशी या तिथीला अन्य दिवसांच्या तुलनेमधे प्रत्येकामधील सात्त्विकता सर्वात अधिक असते. त्यामुळे या दिवशी साधनाकरण अधिक सोपे जाते आणि साधनेपासून होणारा लाभ हा सर्वाधिक असतो.


पद्मपुराणामध्ये एकादशी या व्रताचे महत्त्व असे सांगितले आहे। अश्‍वमेधसहस्त्राणि राजसूयशतानि च । कादश्युपवासस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ।।

अर्थ : अनेक सहस्र अश्‍वमेध यज्ञ आणि शेकडो राजसूय यज्ञ यांना एकादशीच्या उपवासाच्या सोळाव्या कलेइतकेही म्हणजे ६ टक्के इतकेही महत्त्व नाही। आता आपल्या मनात प्रश्‍न निर्माण होईल, एवढे जर एकादशीचे महत्त्व आहे, तर एकादशीपासून लाभतरी नेमका कोणता होतो ? पद्मपुराणामध्ये पुढे म्हटलेले आहे -


स्वर्गमोक्षप्रदा ह्येषा शरीरारोग्यदायिनी । सुकलत्रप्रदा ह्येषा जीवत्पुत्रप्रदायिनी । न गंगा न गया भूप न काशी न च पुष्करम् ।न चापि वैष्णवं क्षेत्रं तुल्यं हरिदिनेन च । - पद्मपुराण आदिखंड

अर्थ : एकादशी ही स्वर्ग, मोक्ष, आरोग्य, चांगली भार्या आणि चांगला पुत्र देणारी आहे। गंगा, गया, काशी, पुष्कर, वैष्णव क्षेत्र यांपैकी कोणालाही एकादशीची बरोबरी करता येणार नाही। एकादशी या व्रताचं आणखीन एक महात्म्य आहे. हे व्रत करतांना संकल्प करावा लागत नाही. इतर सर्व व्रते सुरू करतांना, व्रतारंभ करतांना संकल्प करून ती सुरू करावी लागतात. एकादशीचे व्रत करतांना संकल्प करावा लागत नाही, यावरून आपल्याला लक्षात आले असेल की, संकल्प न करतासुद्धा म्हणजे विधीवत् ईश्‍वराला न सांगतासुद्धा हे व्रत केल्यामुळे मनुष्याला फलप्राप्‍ती होऊ शकते. एकादशीच्या दिवशी उपवास करतात. या दिवशी काही न खाता फक्‍त पाणी व सुंठ-साखर घेतल्यास सर्वोत्तम होय. या दिवशी विष्णुपुजन करून अहोरात्र तुपाचा दिवा लावतात. दुसर्‍या दिवशी महानैवेद्य दाखवून पारायणे करतात.


आषाढी एकादशी

वर्षभरातील चोवीस एकादशींमध्ये आषाढी एकादशीचे स्वत:च वेगळे स्थान आहे. आषाढी एकादशी म्हटले की डोळयासमोर येते ती पंढरपुरची वारी. गेले शतकानुशतक शेकडो किलोमीटर चालत भक्‍तीभावाने लाखोंचा समुदाय आषाढी एकादशीच्या दिवशी पंढरपूरला जमा होतो। भारताच्या आध्यात्मिक इतिहासातील ही एक वैशिष्ट्यपूर्ण गोष्ट आहे. बहुतेक वारकरी वारी पायी करतात. ही वारी पायी केल्याने शारीरिक तप घडते. आषाढी एकादशीला पंढरपूरला वारी जाते. गेल्या आठशे वर्षांपासून अधिक काळ ही वारी चालू आहे. एका दृष्टीने बघायला गेले तर साधना करणे म्हणजे एक प्रकारचे व्रतच असते. जी व्यक्‍ती अजिबात साधना करत नाही अशा व्यक्‍तीला ईश्‍वरोपासनेकडे वळण्यासाठी व्रते खूप महत्त्वाची आहेत.


कार्तिकी एकादशी

पहिली महाएकादशी म्हणजे आषाढी एकादशी आणि दुसरी महाएकादशी म्हणजे कार्तिकी एकादशी. आषाढी एकादशीला पंढरपूरला वारी असते, तर कार्तिकी एकादशीला आळंदीला संत ज्ञानेश्‍वरांच्या समाधीकडे वारी असते. या कार्तिकी एकादशीचं आणखीन एक महत्त्व आहे. या एकादशीला विष्णूला बेल वाहिला तर चालतो आणि शिवाला तुळस वाहता येते. आता कार्तिकी एकादशीला शिवाला तुळस वाहता येते आणि विष्णूला बेल वाहता येतो, असं का ? एकतर ही गोष्ट हरि आणि हर म्हणजे विष्णु आणि शिव यांच्यातलं अद्वैत दाखवणारी आहे. याचं अध्यात्मशास्त्रीय कारण असं आहे, कालमहात्म्यानुसार या दिवशी बेलामध्ये विष्णुतत्त्वाची पवित्रके आकर्षित करण्याची क्षमता निर्माण होते. त्याचप्रमाणे या दिवशी तुळशीमध्ये शिवतत्त्वाची पवित्रके आकर्षित करण्याची क्षमता निर्माण होते. त्यामुळे या दिवशी शिवाला तुळस आणि विष्णूला बेल वाहतात.






Read more...

देवळात देवाचे दर्शन घेतल्यानंतर देवाला प्रदक्षिणा का घालाव्यात ?

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा

देवतेला प्रदक्षिणा घालणे

देवतेचे दर्शन घेतल्यानंतर देवतेला प्रदक्षिणा घालावी. देवतेला प्रदक्षिणा घालणे म्हणजे देवतेला आपल्या आठही अंगांसहित, म्हणजेच साष्टांग नमस्कार करण्यासारखेच आहे. प्रदक्षिणा घालणे म्हणजे देवतेच्या साक्षीने एक प्रकारे स्वत:मधील षड्रिपू व अहं यांचा नाश करण्याचा प्रयत्‍न करणे व देवतेला अनन्यभावाने शरण येणे.


देवळात देवाचे दर्शन घेतल्यानंतर देवाला प्रदक्षिणा का घालाव्यात ?

`देवतेला प्रदक्षिणा घातल्याने प्रदक्षिणामार्गात कार्यरत असलेल्या देवतेच्या इच्छा व क्रिया या लहरींच्या प्राबल्यामुळे जिवाची मन:शक्‍ती व आत्मशक्‍ती जागृत होऊन सुषुम्नानाडी कार्यरत होण्यास मदत होते.
त्यामुळे देवतेकडून प्रक्षेपित होणार्‍या लहरी कमी कालावधीत संपूर्ण शरिरात संक्रमित झाल्याने जिवाची सात्त्विकता वाढते.





Read more...

आरतीच्या पूर्वी शंख वाजवतांना पुढील मुद्दे लक्षात ठेवावेत

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा
अ. आरतीच्या पूर्वी तीन वेळा शंख वाजवावा.
आ. शंख वाजवण्यास प्रारंभ करतांना मान वर करून, ऊर्ध्व दिशेकडे मनाची एकाग्रता साधावी.

इ. शंख वाजवतांना डोळे मिटून, `ऊर्ध्व दिशेकडून येणार्‍या ईश्‍वराच्या मारक लहरींना आपण आवाहन करून त्यांना जागृत करत आहोत', असा भाव ठेवावा.

ई. शंख वाजवतांना शक्यतो आधी श्‍वास पूर्णत: छातीत भरून घेऊन मग एका श्‍वासात वाजवावा.

उ. शंखध्वनी करतांना तो लहानापासून मोठ्या आवाजाकडे न्यावा व तिथेच सोडावा.








Read more...
0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा

आजच्या ताज्या बातम्या


आजच्या

Read more...

सूर्यास्ताच्या वेळी आरती करण्यामागील शास्त्र काय ?

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा


सूर्यास्ताच्या वेळी सूर्याच्या किरणांतील तेजतत्त्वाचे प्रमाण कमी होऊ लागल्याने वायुमंडलातील रज-तम कणांचे प्राबल्य वाढते, तसेच रज-तमात्मक लहरींच्या निर्मितीचे प्रमाणही वाढते. या संधीचा फायदा उठवून वाईट शक्‍ती वातावरणातील आपला संचार वाढवतात. अशा रज-तमात्मक वायुमंडलाचा त्रास होऊ नये, यासाठी आरतीच्या माध्यमातून प्रक्षेपित होणार्‍या नादलहरींतून देवतांच्या लहरींना आवाहन करून त्यांना ब्रह्मांडकक्षेत आणणे आवश्यक असते. आरतीमुळे वायुमंडलात देवतांच्या चैतन्यमय लहरींचे प्रमाण वाढून त्रासदायक स्पंदनांचे प्रमाण कमी होते व जिवाच्या देहाभोवती संरक्षककवच निर्माण होते.'


..........
Read more...

आरतीचे महत्त्व

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा


अ. देवतेची स्तुतीपर आरती म्हणण्याने देवता प्रसन्न होणे :
आरतीत देवतेची स्तुती व देवतेच्या कृपेसाठी प्रार्थना केलेली असते. देवता स्तुतीप्रिय व कृपाळू असल्याने आरती करणार्‍यावर ती प्रसन्न होते.

आ. आरतीचे रचनाकार उन्नत असल्याने त्यांच्या संकल्पशक्‍तीचा फायदा मिळणे :
बहुतांशी आरत्यांची रचना ही संतांनी व उन्नत भक्‍तांनी केलेली आहे। उन्नतांचा संकल्प व आशीर्वाद असल्याने, आरती म्हटल्याने उपासकाला ऐहिक व पारमार्थिक अशा दोन्ही दृष्ट्या लाभ होतो.

इ जिवाची सुषुम्नानाडी जागृत होऊन त्याचा भाव जागृत होणे :
भक्‍तीमार्गानुसार साधना करणार्‍यात ईश्‍वराबद्दल भक्‍तीभाव लवकर निर्माण होणे जरूरीचे असते. प्राथमिक अवस्थेतील साधकात अमूर्त म्हणजे निर्गुण रूपातील ईश्‍वराप्रती भाव निर्माण होणे कठीण असते. याउलट मूर्त म्हणजे सगुण रूपातील, मानवी देह धारण केलेला ईश्‍वर साधकाला जवळचा वाटतो व त्याच्याप्रती साधकात भावही लवकर निर्माण होतो. आरती हे सगुणोपासनेचे एक सोपे माध्यम आहे.`आरतीच्या वेळी आरतीतील शब्दांचे सूक्ष्म-रूप हे समोरील देवतेची मूर्ती अथवा प्रतिमा यांना हळुवारपणे स्पर्श करून आरती म्हणणार्‍या व ऐकणार्‍या जिवांकडे जाते. जिवांच्या सूक्ष्म-देहावर त्याचा परिणाम होतो. आरतीतील शब्द त्यांच्याबरोबर असलेली सात्त्विकता जिवांच्या सूक्ष्म-देहावर प्रक्षेपित करतात. त्यामुळे आरती म्हटल्यावर हलके झाल्याचे जाणवते. आरतीतील शब्दांमुळे जिवांची सुषुम्नानाडी जागृत झाल्यामुळे त्यांचा भाव जागृत होतो.'

(कु. मधुरा भोसले यांच्या माध्यमातून मिळालेले ईश्‍वरी ज्ञान, १६.१.२००५, सायंकाळी ७ ते रात्री १२.२२)






Read more...

गुरु-शिष्य परंपरांनी धर्मरक्षणासाठी अधिक कार्यरत व्हावे ! - प.पू. डॉ. आठवले

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा
`गुरुपौर्णिमेचा दिवस म्हणजे गुरूंच्या पूजनाचा दिवस. गुरूंकडून आपल्याला जे मिळाले व जे मिळत आहे, त्याप्रती पूर्ण कृतज्ञता व्यक्‍त करण्याचा दिवस. या दिवशी सनातन हिंदु संस्कृतीच्या निर्देशक असणार्‍या व गुरु-शिष्य परंपरा जपणार्‍या सर्व विद्याशाखांमधील साधक आपापल्या गुरुपरंपरेचे स्मरण करतात व गुरूंचे पूजन करतात.


प.पू. डॉ. जयंत बाळाजी आठवले


गुरु-शिष्य परंपरा ही सनातन हिंदु संस्कृतीने जगाला दिलेली देणगी आहे. ती सनातन हिंदु संस्कृतीतील ज्ञानदानाच्या व विद्यादानाच्या पद्धतीचा गाभा आहे. तीमध्ये विद्या देणार्‍याचे व ती घेणार्‍याचे संबंध वैशिष्ट्यपूर्ण आहेत. विद्या देणार्‍यावर केवळ तेवढीच विद्या देण्याची जबाबदारी नाही, तर अन्य जीवनमूल्ये त्या साधकाला शिकवण्याचीही जबाबदारी आहे. विद्या घेणारा पोटार्थी म्हणून ती ग्रहण करणारा विद्यार्थी नसून त्या विद्येचे संवर्धन करणारा साधक आहे. या संस्कृतीत `ज्ञान' ही संज्ञा ईश्‍वरप्राप्‍तीशी निगडित आहे. त्याला `सर्वश्रेष्ठ विद्या' ही संज्ञा आहे; कारण हे ज्ञान केवळ त्याचे अधिकारी ही संज्ञा आहे; कारण हे ज्ञान केवळ त्याचे अधिकारी असणारे गुरुच दुसर्‍याला देऊ शकतात. जेथे अशा ज्ञानदानाची `गुरु-शिष्य' परंपरा जपणारे पूजन असेल, तेथे या सोहळयाचे वैभव काय सांगावे !
असे सर्व असतांना ज्या सनातन हिंदु धर्माने जगाला अशी अत्यंत महत्त्वपूर्ण देणगी दिली, त्याची स्थिती बिकट बनलेली आहे. अलीकडचेच उदाहरण घ्या. `दी लव्ह गुरु' नावाच्या हॉलिवूड-निर्मित चित्रपटात गुरूंचे यथेच्छ विडंबन करण्यात आले आहे. `गुरु-शिष्य' परंपरा या पुण्यभूमीतील आहे', असे आपण म्हणतो; मात्र `ती आपली नाही', हे आपल्याला सांगण्यासाठी `ही संस्कृती आर्यांची आहे व आर्य हे बाहेरून आले होते. त्यामुळे ही संस्कृती येथील नव्हे', असा खोटा इतिहास सांगितला जातो. मध्यंतरी केरळमधील देवस्वम्मंत्री सुधाकरन यांनी `गुरु अंतर्वस्त्रे घालत नाहीत. त्यांनी ते घालणे आधी शिकावे', असे संतापजनक विधान केले होते. ईश्‍वरप्राप्‍तीचे ज्ञान देणे, म्हणजे धर्माचे ज्ञान देणे. असे कार्य करणार्‍यांवर धर्मद्रोही वाटेल तसा हल्ला चढवतात, हे वेळोवेळी अनुभवाला आले आहे. सरकार सनातन हिंदु संस्कृतीचे कोणत्याही प्रकारे पोषणकर्ते तर नाहीच; उलट ते ती नष्ट करू पहात आहे, हेही वेळोवेळी प्रत्ययाला आले आहे.
मग तो रामसेतूच्या भंजनाचा `सेतूसमुद्रम प्रकल्प' असो वा हिंदूंवर अनन्वित अत्याचार करणार्‍या इस्लामचा रक्‍तरंजित इतिहास उघड होऊ न देण्याचा विविध प्रकारचा सरकारी खटाटोप असो. अशा स्थितीमध्ये गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी गुरूंचे पूजन करतांना केवळ `स्वत:ला काही मिळावे', अशी अपेक्षा न ठेवता ज्या धर्माने ही गुरु-शिष्य परंपरा दिली, त्याच्या रक्षणासाठी कार्यरत होण्याची शक्‍ती व बुद्धी मिळण्यासाठी गुरुकृपा व्हावी, यासाठी प्रयत्‍न करावेत.
जगद्‌गुरु भगवान श्रीकृष्णाने शिष्य अर्जुनाला उपदेश केला,

`हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चय: ।।' (श्रीमद्भगवद्‌गीता २.३७)
अर्थ : `हे अर्जुना (म्हणजे साधका), ऊठ आणि दुर्जनांचा नाश करण्याचा निश्चय करून लढण्यासाठी तयार हो.'
गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी गुरुतत्त्व १ हजार पट अधिक कार्यरत असते. त्यामुळे शिष्याला गुरुकृपा अधिक प्राप्‍त होते. धर्माचे रक्षण केले, तर धर्म आपले रक्षण करतो. याच न्यायाने धर्माने दिलेल्या परंपरांनी धर्माचे रक्षण होण्यासाठी काही केले, तर त्या परंपरांचेही रक्षणच नव्हे, तर संवर्धनही होते. असे वर्षभर होत रहाणे, म्हणजे गुरुकृपेच्या अखंड वर्षावाची खात्री. देहधारी गुरु भिन्न असले, तरी तत्त्व एकच असते. त्या तत्त्वाच्या चरणी `धर्मरक्षणासाठी कार्यरत होण्याची शक्‍ती व बुद्धी सर्वांना द्यावी आणि जे कार्यरत आहेत, त्यांच्यावर गुरुकृपेचा स्रोत सतत रहावा', ही श्रीगुरु प.पू. भक्‍तराज महाराज यांच्या चरणी प्रार्थना !'

- डॉ. जयंत बाळाजी आठवले, संस्थापक, सनातन संस्था.

Read more...

निमंत्रण - गुरुपौर्णिमा महोत्सव - २००८

0 आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य नोंदवा
जाहिर निमंत्रण

प.पू. भक्तराज महाराज, सनातन संस्थेचे प्रेरणास्थान

सप्रेम नमस्कार,
श्री व्यासपूजा व प.पू. भक्‍तराज महाराज यांचा प्रतिमापूजन सोहळा आषाढ पौर्णिमा, कलीयुग वर्ष ५११०, शुक्रवार, १८ जुलै २००८ रोजी साजरा होणार आहे. संस्थेतर्फे या वर्षी भारतात १७६ तर विदेशांत १९ ठिकाणी गुरुपौर्णिमा साजरी करण्यात येणार आहे. या सोहळयाला आपण सहकुटुंब उपस्थित राहून अमोल सत्संग व प्रवचने यांचा लाभ घ्यावा, ही विनंती.

कार्यक्रमाचे स्वरूप :
श्री व्यासपूजा, गुरुपूजन व प्रवचन
प्रवचनाचा विषय : धर्माचरणाचे महत्त्व हिंदु धर्माची सद्यस्थिती व तिच्यावरील उपाय हिंदु संस्कृतीच्या रक्षणासाठी बालसाधकांनी केलेले प्रबोधन !
विशेष मार्गदर्शन : राष्ट्ररक्षण व धर्मजागृती यांच्याशी संबंधित विषयांवर संत किंवा हिंदुत्ववादी नेते किंवा संरक्षणदलातील निवृत्त अधिकारी यांचे मार्गदर्शन !

आपली,

सनातन संस्था व अन्य आध्यात्मिक संस्था

गुरूपौर्णिमा सभागृहाचे पत्ते :

भाषा :
मराठी
पत्ता : श्री कच्छ जैन महाजन सभागृह, (नप्पू सभागृह),चिंचपोकळी, महाजनवाडी, डॉ। आंबेडकर मागॅ, जयहिंद सिनेमासमोर, मुं - १२.
संपर्क : ९३२४१३३९४६

भाषा :
हिन्दी
पत्ता : यशोमंगल सभागृह, फडकेवाडी, गणेशमंदिर, विठ्ठलभाई पटेल मार्ग, सिक्कानगरसमोर,गिरगाव, मुंबई- ४००००४.
संपर्क : ९३२३६३०६३९

भाषा :
कन्नड
पत्ता : चंद्रप्रभा सोसायटी सभागृह, कुर्ला, नागरी बँकेसमोर, भांडूपगाव (पू.)
संपर्क : ९३२२०९०५१२

भाषा :
मराठी
पत्ता : जैनम् बँकेट सभागृह, जैनम् ऑकेड, बी.टी. एम. कंपाउंड, एल.बी. एस.मार्ग, स्टेट बँक ऑफ इंडियाजवळ, भांडूप (प.) मुं.७८
संपर्क : ९३२४७८३२८२

भाषा :
मराठी
पत्ता : गोमांतक सेवा संघ, उत्कर्ष मंडळाशेजारी, मालवीरा रोड, विलेपार्ले (पू.) मुंबई- ४०००५७
संपर्क : ९३२२०६२६९९

भाषा :
मराठी
पत्ता : ठाणे जिल्हा मच्छिमार समाज सभागृह, २रा मजला, दर्यासारंग शॉपिंग सेंटर, पाचबत्तीजवळ, माहिम रोड, पालघर, जिल्हा ठाणे
संपर्क : ९४२२६९०३३९

भाषा :
मराठी
पत्ता : सौराष्ट्र पटेल सभागृह, सेक्टर क्रमांक। २, ओरिएंटल कॉलेजशेजारी, सानपाडा (पू.)
संपर्क : ९३२४८९५८५२

How the Spiritual Dimension Affects Our Lives

Language:
English

The workshop will include:

1.Understanding how the spiritual dimension can affect our lives
2.Shedding light on the causes of problems that could be spiritual in nature
3.Exploring some spiritual remedies that you can implement to alleviate them
Time: 3.00 PM - 5.00 PM
Address : Seattle Public Library, Seattle (WA), USA On (Sunday, 20 July २००८)
Book Seats Free : SSRF
....


Read more...